Woordvolgorde
Het Noors heeft als woordvolgorde subject - werkwoord - object. In de zin "Hond bijt man" is de hond degene die bijt en de man degene die gebeten wordt. De hond voert de handeling uit en de man ondergaat de handeling. De woordvolgorde is bepalend voor de betekenis van een zin. Wanneer de woordvolgorde verandert, verandert ook de betekenis van een zin.

Zelfstandige naamwoorden
Zelfstandige naamwoorden hebben een geslacht. Alle zelfstandige naamwoorden zijn mannelijk, vrouwelijk, of onzijdig. Grammaticaal gezien is het onderscheid tussen mannelijk en vrouwelijk enerzijds en onzijdig anderzijds het belangrijk, omdat mannelijke en vrouwelijke woorden veel met elkaar gemeen hebben.

Lidwoorden
Het Noors kent lidwoorden. Een lidwoord kan bepaald of onbepaald en enkelvoud of meervoud zijn. Het bepaalde lidwoord wordt in het Noors, net als in de andere Scandinavische talen achter het zelfstandig naamwoord geplakt. Dit heet een postpositief lidwoord, (ook wel aangehecht lidwoord genoemd). Mannelijke en vrouwelijke woorden gebruiken beide het lidwoord "en".

Voorbeeld:

Bijvoeglijke naamwoorden
Bijvoeglijke naamwoorden stemmen in geslacht en aantal overeen met het zelfstandige naamwoord waarnaar ze verwijzen.

Werkwoorden
Het Noors kent regelmatige en onregelmatige werkwoorden. De werkwoorden "zijn" en "hebben" zijn in het Noors, net als in de meeste talen, onregelmatig. De infinitief wordt in het Noors voorafgegaan met 'å', (vergelijk het Engelse 'to') en eindigt meestal op een 'e'.
De meeste werkwoorden vormen de tegenwoordige tijd simpelweg door aan de infinitief een '-r' toe te voegen. Deze tegenwoordige tijd geldt onafhankelijk van persoon en aantal, hetgeen een van de kenmerken van het Noors (en andere Scandinavische talen) is die het een relatief eenvoudig te leren taal maken.